سندرم شوگرن، یک بیماری التهابی مزمن غدد برونریز میباشد که همراه با خشکی چشم، دهان و سایر غشاهای مخاطی مشخص میشود. در این بیماران کمپلکس انتی بادی های پلی کلونال روی رگ ها رسوب کرده و باعث ایجاد پاپول های بنفش رنگ (Hypergammaglobulinemic Purpura) میشود. از دیگر علائم این بیماران نیز میتوان به حساسیت به نور یا فتوسنستیویتی نیز اشاره کرد (شکل 1). در بعضی از بیماران ممکن است بیماری از درگیری غدد برونریز به یک اختلال سیستمیک و یا بیماری لنفوپرولیفراتیو سلول های B پیشرفت کند. از تظاهرات خارجغدهای بیماری میتوان به لنفادنوپاتی، واسکولیت پوستی، پنومونیت بینابینی و نوروپاتی محیطی اشاره کرد.
شیوع این بیماری در زنان بسیار بیشتر از مردان است و با افزایش سن در دوران بزرگسالی، میزان شیوع آن نیز افزایش مییابد. سندرم شوگرن اغلب با سایر بیماریهای خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس اریتماتوی سیستمیک، کلانژیت صفراوی اولیه و اسکلروز سیستمیک همراه است.
در لام های پاتولوژِی مربوط به این بیماران تجمع و نفوذ لنفوسیتها به غدد بزاقی یا اشکیِ مشاهده میشود. تست ایمنوفلورسانس غیر مستقیم برای شناسایی اتوآنتیبادیهای ضد SS-A/Ro و ضد SS-B/La به عنوان تست استاندارد طلایی برای تشخیص این بیماری محسوب میشود. الگوی مشخص شده برای این انتی بادی ها در لام های ایمنوفلورسانس به صورت الگوی Fine speckles خود را نشان میدهند (شکل 1). معمولا اتوآنتیبادیهای ضد SS-A/Ro در بین 60 تا 70 درصد و اتوانتی بادی SS-B/La تا 50 درصد از بیماران مبتلا به شوگرن یافت میشوند.
شکل 1. قسمت A نشان دهنده تظاهرات بالینی بیماران مبتلا به شوگرن میباشد. قسمت B نمایانگر الگوی Fine speckles برای اتوآنتیبادیهای ضد SS-A/Ro و ضد SS-B/La میباشد.